लेखणीस हि त्या, पूर्ववत धार असेल…!

आज स्वताचा ब्लॉग वाचताना वाटले, खूप काही मी भुलवले आहे. कामाच्या ओघात इतका वाहत गेलो कि, लिहायला हि मी विसरलो आहे. खूप काही विचारानंतर पुन्हा लिहायचा प्रयत्न करत अहे. बघू शब्दांची सांगड कितपत जमलीये ते.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

आज तो…ती संध्याकाळ…कोणा एक विचार

मेळ शब्दांचे जणू …आज काही बसत नव्हते

लिहावयाचे होते बरेच काही असे

शब्द रेखाटण्यास हाथ धजत नव्हते…!

होते लिहिलेले गतकाळी खूप काही

विसर आज त्या साऱ्याचा पडला होता

होती धारेधार लेखणी त्याची अशी जणू

आज बोथट कलमाने शब्द गिरवत होता…!

होती अपेक्षा सर्वांसी अशी तेव्हा

कवितांचा अथांग सागर तो भरेल

गेला वाहत काळाच्या ओघात असा

आज एक एक शब्द मांडण्यास तो धडपडेल…!

काहूर विचारांचे मनी असे

हृदयी दुख लपवले होते

न मांडले सुख दुखास कधी

शब्द आज सारे हरवले होते…!

उलगडले कोडे आज त्यांचे असे

कवितेचा विचार मनी चटका लावूनी गेला

अस्तित्व शोधण्यास स्वताचे आज तो

शब्दांशी पुनः तडजोड करू लागला…!

लिखाण्याच्या त्या शैलीवरी त्याच्या

विश्वास, आज हि हृदयी ठाम आहे

ओहोटी ने कोरड पडलेल्या सागरास

भरतीची लाट उसळायची आस आहे…!

खवळेल तो अथांग सागर पुन्हा

अशांत असे रुद्र रूप असेल,

नांदतील शब्द पुनः त्याचे कागदी

लेखणीस हि त्या, पूर्ववत धार असेल…पूर्ववत धार असेल…!

--------------- शिरीष सप्रे (१४-१२-२०१५)--------------------

दिवस उद्याचे माझेच आहे…!

गजबजलेला तो रस्ता होता 
येणार्या जाणाऱ्यांची वर्दळ होती 
कानात गाण्यांचे आवाज घुमत होते 
वाट मात्र ती एकांताची होती…  

भाव चेहऱ्यावर गोंधळलेले 
खांद्यावर ती एक बेग होती   
चालत होता स्वताच्या धुंदीत तो 
येणार्या जाणाऱ्यांची फिकीर त्यासी नव्हती… 

हो तोच तो कवी चालत होता 
धुंदीत स्वताच्या वाटेस तुडवीत होता 
नव्हते माहिती कोठे जायचे होते त्याला 
एकांतात आज तो अडकलेला होता… 

वाचल्या होत्या त्याच्या कविता मी 
कधी आई वरी, प्रेमावरी तर कधी नोकरी वरुनी 
विविध शैलीतुनी लिहिणारा तो आज 
मावळत होता त्या एकांता वरुनी… 

काय कोणत्या विचारांचे काहूर 
त्याच्या मनी घोळत होते 
आसवे नयनी दाटली होती त्याच्या 
भाव ही चेहऱ्यावरील अबोल होते… 

मिश्किल हसला मजकडे पाहून 
पुसले त्यासी मी, न रहावले मला 
उत्तरला ते  वादळ, एका वाक्यात सहज  
स्वार्थी दुनियेने आज हरविले मला… 

खांद्यावरी माझ्या हाथ ठेवुनी 
वदला, काळ आज वेगळा आहे 
शोक हा दुखा चा आज पुरता 
सुखाचे दिवस उद्याचे माझेच आहे…दिवस उद्याचे माझेच आहे…
-------------शिरीष सप्रे (२८-०३-२०१५)------------ 

आज या भक्ताने तुला ललकारले होते…

सांग मला. . . 

आलोय आज तुझ्या चरणी
असंख्य प्रश्नांचे ते गाठोडे घेउनि
आहेत सोडवायची कोडी आज मजला
का बसला आहेस तू कठोर बनुनी. . .

सांग मला. . . 

काय कमतरता होती भक्तीत माझ्या
नैराश्यचे पारडे माझ्या पदरी पाडलेस
तरीही विश्वास ठेवला होता तुजवरी सदा
या भक्ताचे गाऱ्हाणे एकदाही न तू ऐकलेस. . . 

सांग मला. . . 

पाया कुटुंबाचा बनायचे होते मजला
तुझ्या आशीर्वादाची याचना फक्त होती
न मागितले काही, कष्ट ते माझे होते
ना लाभली कृपादृष्टी, नजर तू फिरवली होती. . .

सांग मला. . . 

जन्मो जन्माचा ऋणानुबंधनाचा सोहळा
तुझ्याच इछेचा तो भाग होता
सात जन्मांच्या वचनाचा तो खेळ
सात दिवसही ना टिकला होता. . . 

सांग मला. . . 

तुझीच इच्छा आहे समजुनी मी
नव्याने पुन्हा सुरुवात केली
बदलले शहर, सोडले घरासी त्या
तरीही मजला तू साथ ना दिली. . . 

सांग मला. . . 

आहे वास्तव्य तुझे खरे दुनियेत
का दगड बनुनी तू उभा आहेस
पडले माझी कष्ट, भक्ती कमी कुठे
कि माझ्यापासूनच तू असा आज दुरावला आहेस. . . 

या दगडाच्या इमारतीत माझे
शेवटचे तुझ्याकडे येणे होते
हसुनी झेलीन तुझ्या वक्र दृष्टीस आत्ता
आज या भक्ताने तुला ललकारले होते…तुला ललकारले होते…

---------------------शिरीष सप्रे (१७-०४-२०१४)---------------------- 
 

अन आज सागरही शांत आहे...!

ओळखले मला ...
.
.
हो, मीच तो तुमचाच
सदा तुमच्या सोबतचा
तुमच्या सुख दुखात मिसळणारा
दुख स्वताचे लपवणारा..…

किती सारे अविस्मरणीय क्षण होते
सारे काही सर्व भूलावले होते
क्षणांसी तुमच्यासोबत जगताना
हास्य ओठी खुलले होते .....

हर एकाची कट्ट्यावरील ती हजेरी
हर एकाशी बोलण्यास चढा-ओढ होती
तारा हृदयाच्या जुळल्या होत्या प्रत्येकाशी
अन आज हाथी आठवणींची शिदोरी होती .....

रंग मैत्रीचे चित्रात भरले होते
जुन्या नात्यांचे फुल बहरत होते
न होती चाहूल त्या वादळाची मजला
स्वतासी त्या रंगात रंगवले होते .....

मैत्रीच्या या अथांग सागरात
कोणी एक वादळ असे  उठले
डगमगावले मैत्रीच्या नौकेस असे
अन मला मात्र त्या किनारी फेकले .....

अथांग तो सागर मजला जणू
अनोळखी असा वाटू लागला
केला प्रयत्न एकरूपी त्यात होण्याचा
किनारा ही सागरा पासुनी दुरावू लागला.....

विश्वास ठेवला होता तुम्ही
का एका वादळात नाती तुटली
दुरावलो क्षणात सर्वांपासुनी
मर्यादेची होती का नाती जुळलेली.....

पहा एकदा किनार्यावरी तुम्ही
आजही तुमच्याच प्रतीक्षेत आहे
उद्वस्तवले मजला त्या वादळाने
अन आज सागरही शांत आहे.....अन आज सागरही शांत आहे.....
---------------शिरीष सप्रे (४-०३-२०१४)---------------

वचन शेवटचे आज निरोप घेताना… !

आज कित्येक तरुण काही कारणास्तव घरापासुनी दुरावतात , नोकरी किवा अनेक कारणा निमित्त. तशाच एका तरुणाचे वचन त्याच्या आई - वडील अन भावासाठी , एक ध्येय काहीतरी करुनी दाखविण्यासाठी..!

 --------------------------------------------------------------------------------------------------

आज घराबाहेर जाता जाता
दुराव्याचे अश्रू नयानि दाटले
जगलो अठ्ठावीस वर्षे या घरात
जीवनाचे बाळकडू इथेच होते घेतले....

हसणे-रडणे ,  आनंद - दुख
यशा- अपयशाचे येथे धडे गिरविले होते
त्या मातृ - पिताच्या छायेखाली मी
सारे काही अनुभवले होते ....

भांडलो मी, तुम्हासी रडवले मी
दुखाचे चटके तुम्हास दिले मी
अपयशाच्या या खडतर प्रवासात
तुम्हास सदा तोडले मी....

जाणत होतो दुख तुमचे
हताश मन माझे हि होते
करुनी पराकाष्टा प्रयत्नांची सदा
नैराश्य पदरी पडत होते ....

तुम्ही ढळलेली हर एक आसवे
स्वप्नात हि मी भुलवणार नाही
वाहतील सुखाचे वारे पुन्हा
प्रयत्नास आता मी थकणार नाही....

दुरावत असलो आज जरी मी
सुखाचे स्वप्न उरी बाळगत आहे
खिलवायचे हास्य तुमच्या ओठी पुन्हा
अबोल मनाची हि आशा आहे ....

ना बोलू शकलो तुम्हासी कधी
आज काव्यातुनी माफी मागत आहे
आहे तुमचाच आभिमान मी सदा
लढा देण्यास आज सज्ज होत आहे ....

आहेत पाणावले डोळे माझे
तुम्हपासुनी आज दूर जाताना
बनीन पाया या घराचा मी
वचन शेवटचे आज निरोप घेताना… वचन शेवटचे आज निरोप घेताना…!
---------------शिरीष सप्रे (२५ - ११- २०१३)---------------------------------