फोटो मधुनी मी ही रडत होतो..

दिवसाची सुरुवात उशिरा झाली
सकाळची आज दुपार झाली
आईसही हाक मारुनी झाली
आईने हाकेस ओ ही न दिली...

डोळ्यात तिच्या पाणी होते
अश्रू घळा घळा वाहत होते
हजार प्रश्न विचारले तिला
एकही प्रश्नास तिने ऐकले नव्हते...

भावाला विचारण्यास मी धावलो
त्या अश्रुनी मी होतो दुखावलो
अनेक प्रश्न त्याला ही विचारले
एका प्रश्नालाही त्याने न उत्तरले...

वडील ही अश्रू लपवत होते
कठोर मनास धीर देत होते
दुख त्यांसी सतावत होते
मनोबल त्यांचे ही खचले होते...

हताश मी उतारांच्या शोधात
न उलगडलेल्या कोड्याच्या उत्तरात...
.
.
अचानक नजर भिंतीवर गेली
फुलांच्या हारांनी सजवलेली
माझीच फोटो फ्रेम मजला दिसली...
.
.
अश्रुंचे त्यांचे कारण समजले
न उलगडलेले कोडे सुटले
दोन दिवसापूर्वी चे क्षण होते
अन आज मात्र जीवनच संपले...

कोणत्या गुन्ह्याची ती शिक्षा होती
अनेक जबाबदारी उचलली होती
वेळेशी अलिखित शर्यत अशी होती
समाप्त आधीच, सांगता माझी होती...
.
.
नजरेने सारे मी पाहत होतो
वाटूनही अश्रू पुसू शकत नव्हतो
अधुर्या स्वप्नांसाठी भटकत होतो
आज फोटो मधुनी मी ही रडत होतो..फोटो मधुनी मी ही रडत होतो..
--------शिरीष सप्रे(३०-१-२०१२)---------------

बंधन हि अखेरच्या क्षणा पर्यंतची...

मैत्रीचा धागा हा आपुला
नकळत असा जोडला
तूच पाठीराखा माझा होता
दुखणं माझे स्वतावरी घेत होता ...

नकळत तुजसी दुखावले मी
अनेकदा अपशब्द वापरले मी
न घेतले मनी माझे बोलणे
सदा सुखात नान्दलो मी ...

दुखांचा डोंगर बनुनी तू
सदा स्वतासी चटके सोसले
सुखाचे क्षण माझ्या पायी नांदले
बनुनी दैव तुजला..माझ्या जीवनी पाठवले...

साथ तुझी जन्मो जन्माची
मैत्री आपुली अखेरच्या श्वासा पर्यंतची..
गिरवतील धडे मैत्रीचे आपुल्या
बंधन हि अखेरच्या क्षणा पर्यंतची...
--------------शिरीष सप्रे(१३-१०-२०१०)-----------

आयुष्य सुंदर बनू शकते ...

कोण्या एका एकांतात

एक विचार मनी चटका लावूनी गेला

रोजच्या या धावपळीत आज

मनुष्य जगायचेच विसरुनी गेला...

आजही आठवतो आई जवळील तो हट्ट

एका चॉकलेट साठी गाल फुगवुनी बसण

मायेने तिने आपला हट्ट तो पुरवण

आज त्याच माउली साठी दोन मिनिटही नसण...

आठवते आजही एकत्र ते शाळेत जाण

टिंगल - टवाळ्या करत दंगा घालण

एखाद्या मित्राने रुसण अन सार्यांनी मनवण

आज त्याच मित्रांसाठी जराही वेळ नसण...

खिशातील ती मळकट दहा रुपयाची नोट

एक एक बिस्किटा साठी असलेली चढा-ओढ

आज दहा ऐवजी दहा हजार रुपये खिशात असण

पण त्या आनंदात हि मनाचे ते एकांतात रडण...

.
.
.

नाती-गोती सारी आज पैशापुढे लहानशी झाली

पैशानेच आज आनंदाची विक्री झाली

विसरला मनुष्य गोडवा त्या नाजूक बंधनांचा

पैशाच्या मोहातच एक-मेका पासुनी दूर झाली...

जागा हो आत्ता तरी वेळ अजूनही हाथी आहे

दुरावले असली नाती सारी..लोक मात्र आपलीच आहे

प्रेमाचे ते बोल तुझे नात्यांना पुन्हा जोडू शकते

आपल्या लोकांच्या सहवासातच...आयुष्य सुंदर बनू शकते

--------शिरीष सप्रे(६-१०-२०११)---------------

तिचा वाढदिवस ....

शब्दात आज मांडू कसे
खास असा आजचा दिवस
जीव लावला आहे तुजवर
आज त्या परीचा वाढदिवस...

सुख-शांती, हास्य आनंद
चरणी सदा तिच्या नांदो
दुखाने ही रस्ता भुलावा
आयुष्य तिचे बहरत जावो...

चंद्रालाही ईर्ष्या व्हावी
रुप तिचे असेच खिलावे
ना पडावी दुखाची सावली
हास्य ओठी सदा खिलावे...

अभिनंदन माझे आज फक्त
कवितेतच अडकुनी राहिले
ना जाणले तू ही देवा कधी
तिच्याविना कसे दिवस लोटले...

साथ या जन्मापुरती मजला
हीच तर मागणी केली होती
हास्याची चंद्रकोर अशीच बहरावी
हीच इच्छा या वेड्या मनाची होती...

योग विरहाचा मजला दाखवला
तिच्या सुखाची हमी मजला दे
खिलत राहील हास्य ओठी सदा
हेच वचन तू मजसी दे...वचन तू मजसी दे....
-------------शिरीष सप्रे(३०-६-२०११)-------------

ती आणि डायरी...

मेळ शब्दांचा प्रेमाशी
प्रयत्न तसा कठीण होता
रेखाटायच्या होत्या भावना
त्या "डायरी" चाच साथ होता...

मनातील भावना मनातच
बोल प्रेमाचे ओठी अडकायचे
व्यक्त होते करायचे प्रेम सारे
अखेरीस शब्द डायरीतच राहायचे...

डायरीतील प्रत्येक पानात तिच्या
माझ्याच तक्रारींची गोष्ट होती
तक्रारीतही पाने रंगुनी जायची
भावना प्रेमाची रेखाटत ती होती...

संवाद तिचा सदा डायरीशी असायचा
ज्या भावनांना बांध ती घालायची
डायरीही तिला सदा विचारायची
का ग तू त्याची तक्रार लिहायची...?

घेईल तो ही समजुनी मजला
आशेने या भावना रंगवायची
पहिले होते मी ही प्रेम तिचे
सुरुवात अन शेवट माझ्याच नावाने करायची...माझ्याच नावाने करायची...
---------शिरीष सप्रे(२६-६-२०११)---------------