अन आज सागरही शांत आहे...!

ओळखले मला ...
.
.
हो, मीच तो तुमचाच
सदा तुमच्या सोबतचा
तुमच्या सुख दुखात मिसळणारा
दुख स्वताचे लपवणारा..…

किती सारे अविस्मरणीय क्षण होते
सारे काही सर्व भूलावले होते
क्षणांसी तुमच्यासोबत जगताना
हास्य ओठी खुलले होते .....

हर एकाची कट्ट्यावरील ती हजेरी
हर एकाशी बोलण्यास चढा-ओढ होती
तारा हृदयाच्या जुळल्या होत्या प्रत्येकाशी
अन आज हाथी आठवणींची शिदोरी होती .....

रंग मैत्रीचे चित्रात भरले होते
जुन्या नात्यांचे फुल बहरत होते
न होती चाहूल त्या वादळाची मजला
स्वतासी त्या रंगात रंगवले होते .....

मैत्रीच्या या अथांग सागरात
कोणी एक वादळ असे  उठले
डगमगावले मैत्रीच्या नौकेस असे
अन मला मात्र त्या किनारी फेकले .....

अथांग तो सागर मजला जणू
अनोळखी असा वाटू लागला
केला प्रयत्न एकरूपी त्यात होण्याचा
किनारा ही सागरा पासुनी दुरावू लागला.....

विश्वास ठेवला होता तुम्ही
का एका वादळात नाती तुटली
दुरावलो क्षणात सर्वांपासुनी
मर्यादेची होती का नाती जुळलेली.....

पहा एकदा किनार्यावरी तुम्ही
आजही तुमच्याच प्रतीक्षेत आहे
उद्वस्तवले मजला त्या वादळाने
अन आज सागरही शांत आहे.....अन आज सागरही शांत आहे.....
---------------शिरीष सप्रे (४-०३-२०१४)---------------

वचन शेवटचे आज निरोप घेताना… !

आज कित्येक तरुण काही कारणास्तव घरापासुनी दुरावतात , नोकरी किवा अनेक कारणा निमित्त. तशाच एका तरुणाचे वचन त्याच्या आई - वडील अन भावासाठी , एक ध्येय काहीतरी करुनी दाखविण्यासाठी..!

 --------------------------------------------------------------------------------------------------

आज घराबाहेर जाता जाता
दुराव्याचे अश्रू नयानि दाटले
जगलो अठ्ठावीस वर्षे या घरात
जीवनाचे बाळकडू इथेच होते घेतले....

हसणे-रडणे ,  आनंद - दुख
यशा- अपयशाचे येथे धडे गिरविले होते
त्या मातृ - पिताच्या छायेखाली मी
सारे काही अनुभवले होते ....

भांडलो मी, तुम्हासी रडवले मी
दुखाचे चटके तुम्हास दिले मी
अपयशाच्या या खडतर प्रवासात
तुम्हास सदा तोडले मी....

जाणत होतो दुख तुमचे
हताश मन माझे हि होते
करुनी पराकाष्टा प्रयत्नांची सदा
नैराश्य पदरी पडत होते ....

तुम्ही ढळलेली हर एक आसवे
स्वप्नात हि मी भुलवणार नाही
वाहतील सुखाचे वारे पुन्हा
प्रयत्नास आता मी थकणार नाही....

दुरावत असलो आज जरी मी
सुखाचे स्वप्न उरी बाळगत आहे
खिलवायचे हास्य तुमच्या ओठी पुन्हा
अबोल मनाची हि आशा आहे ....

ना बोलू शकलो तुम्हासी कधी
आज काव्यातुनी माफी मागत आहे
आहे तुमचाच आभिमान मी सदा
लढा देण्यास आज सज्ज होत आहे ....

आहेत पाणावले डोळे माझे
तुम्हपासुनी आज दूर जाताना
बनीन पाया या घराचा मी
वचन शेवटचे आज निरोप घेताना… वचन शेवटचे आज निरोप घेताना…!
---------------शिरीष सप्रे (२५ - ११- २०१३)---------------------------------

आई - ईश्वरचरणी हीच प्रार्थना आहे…

आई ए आई म्हणुनी या
इवलाश्या ओठी शब्द स्फुरले
तुझ्याच मायेच्या पंखाखाली
जीवनाचे धडे मी गिरविले..

स्वताच्या सुखासी भुलवुनि
आम्हा सुखात सदा ठेवले
झळ दुखाची स्वत सोसली सदा
सुखाच्या वर्षांनी आम्हा भिजविले ..

सुख दुखाची, यशा अपयशाची
अनेक पर्वे तू सदा सोसली
उपवास - प्रार्थना करुनी देवाकडे
आमुच्या सुखाची याचना केली ..

पाहतो थकवा आज आम्ही
तुझ्या या थकलेल्या डोळ्यात
आजही आसुसले आहेत नयन तुझे
आम्हास सदा सुखी पाहण्यात ..

न बोलू शकलो तुझ्याशी कधी
आज कवितेतुनी मांडत आहे
जागलो आहेत तुझ्या कष्टांना आम्ही
तुझ्या नयनी आनंद पहायचा आहे..

सुखावतील नयन तुझे आई
वचन आमुचे तुजसी आहे
आत्मा अन ईश्वर या मेळीत
सुखे सारी तुझ्या चरणी आहे ..

आहे खुप लिहायचे आजही
शब्द तुजसाठी अपुरे आहे
उदंड आयुष्य लाभो या माउलीस
ईश्वरचरणी हीच प्रार्थना आहे… ईश्वरचरणी हीच प्रार्थना आहे…
-------------शिरीष सप्रे (२-१२-२०१२)-------------------------

पहिली अन शेवटची भेट आमुची ..!

शब्दांचे फक्त बोलणे
आवाजाचे ते ऐकणे
भावना मनातील समजुनी
चित्र आपल्या हृदयी कोरणे...

एका भेटीची ओढ आम्हास
काळापासुनी लागलेली
नियतीस नव्हती मान्य ती
आशा मनो मनी दबलेली ...

तुमच्या मनातील अबोल भावना
डायरीत अन बाप्पास माहिती होत्या
होता प्रयत्न अमुचा जाणायाच्या  त्या
प्रयत्न आमुचा कमी पडत होता...

मी संग्राम अन तू देवयानी असे
अनोखे नाते नकळत जुळले
बोल त्या मालीकेसारखे असे
नकळत मनही त्याति गुंतले...

संग्राम-देवयानी गोड भेटीचा
दिवस  अखेर तो उजाडला
आसुसले मन त्या भेटीसाठी
हर एक क्षण युगासारखा सलला...

भीती, निराशा, अन आनंद
काहूर विचारांचे मनात होते
जवळ येत होती भेटीची वेळ
मनही त्या नजरेस आतुरले होते ...

विले-पार्ले स्थानकावरी आमुची
नजर एका मेकास मिळाली
क्षणात आठवल्या सार्या गोष्टी
मनात आसवांची साठवण झाली ...

वेळेचे भान आम्हा दोघासही
आज काही उरले नव्हते
दाटल्या होत्या भावना सार्या
आज फक्त तिलाच ऐकायचे होते ...

दोन-तीन तासांची भेट आमुची
जन्मो जन्माची जणू वाटत होती
झटपट घड्याळातील काटा सरकत होता
निरोपास मात्र आमुची तयारी नव्हती...

अखेर निरोपाचा क्षण असा
कर्दन काळासारखा उभा राहिला
वचन दिले होते एका-मेकास तरीही
आसवांचा पाउस निरोपी बरसला ...

कधी तुझ्या पुढे मी बाप्पा
एकही गोष्ट ना मागितली
आज पसरतो हाथ तुजपुढे
तिची ख़ुशी हीच इच्छा मनी राहिली...

पहिली अन शेवटची भेट आमुची
हृदयावरी कोरुनि ठेवली
होत्या वाटा आमुच्या वेगळ्या तरीही
देवयानी-संग्राम  नात्याची……गाठ अतूट रहिलि…
---------------शिरीष सप्रे (२२-०८-२०१३)--------------             

तो बिअर बार..!

वेटर ओर एक बॉटल लाना ।
.
.
शेवटचा घोट संपवत
नव्या बाटलीची फर्माईश केली
डोळ्यात होते अश्रू दाटलेले
 दारूची नशा होती आसवात साचलेली..
 
कोणते दुख मनात माझ्या होते
ज्यासाठी घोट दारूचे लागत होते
रोज दिवसा अखेर होताच क्षणी
पाउले त्या बार कडे वळत होते ..

एका हाथी जळती सिगारेट
होता दुसऱ्या हाथी दारूचा प्याला
झुरके सोडत घोट घेत होतो मी
अन दुखाचा आवंढा होता गिळलेला..

सदा हसत खेळत राहणारा
मन मिळाऊ स्वभावाचा होतो असा
अनोळख्या कोणत्याही व्यक्तीच्या
मनात असायचा माझा  वसा ..

मदतीस तत्पर सदा मी
सहकार्यास  पुढाकार असायचा
होती छबी निराळी माझी अशी
हर एकास मी आपलासा वाटायचा..

एकांत पणाच्या विळख्यात मी
अशा रीतीने अडकलो होतो
असलो चालत या गर्दीत जरीही
स्वतासी आज मी शोधत होतो ..

चटक ती दारूची अशी
या शरीरास लागली होती
होते समजत मजला कि
दारू आज मजसी  पीत होती ..

नैराश्याने माझ्या मनास आज
असे जणू जखडले होते
वैयक्तिक जीवनाच्या उलाढालीत
त्या बिअर बार ला आपलेसे केले होते..

नव्या उमेदीने लढतात सारे कसे
स्वत मी जवळुनी पहिले होते
असेल इच्छा मनाची जर प्रबळ
येणाऱ्या प्रत्येक क्षणाचे सोने मग होते..

 विषाचे ते प्याले मी पीत होतो
समजुनी या मनास उमजले नाही
असेल तो बार तिथेच नसलो मी जरी
पण सुखद क्षण  सोबत माझ्या राहणार नाही..

दुसर्या बाटलीतील शेवटचा घोट घेत
अखेर जीवनाचा आवंढा मी गिळला
मिळाली होती मुक्ती मजला आज
सिगारेटच्या धुरा सोबत, दिवा आयुष्याचा विझला..

होत आहे पश्चाताप या मनासी आज
पुन्हा एकदा लढायला हवे होते
आहे तो बिअर बार आजही तिथेच
पण आयुष्यातील सुंदर क्षणात .. पुन्हा एकदा जगायला हवे होते…
-------------शिरीष सप्रे(४ - ०८ - २०१३)------------------